Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (z późn. zm.) wyodrębnia dwie kategorie pracowników uczelni:

• nauczycieli akademickich (zob. rozdziały 8.4-8.6) oraz

• pracowników niebędących nauczycielami akademickimi.

Przepisy nie określają grup czy stanowisk pracowników niebędących nauczycielami. W przepisach nie wymienia się pracowników zajmujących się monitorowaniem jakości, doradztwem zawodowym czy poradnictwem psychologicznym.

Nie istnieją też przepisy ogólnokrajowe określające szczególne wymagania kwalifikacyjne czy warunki zatrudnienia pracowników zajmujących się monitorowaniem jakości i doradztwem zawodowym w uczelniach. Takie kwestie jak organizacja i zasady działania administracji uczelni, siatka stanowisk, wymogi kwalifikacyjne i zasady rekrutacji są regulowane samodzielnie przez uczelnie.

Kadra monitorująca jakość kształcenia

Rozwiązania w zakresie wewnętrznego monitorowania jakości kształcenia są opracowywane w znacznej mierze samodzielnie przez uczelnie. Przepisy wskazują jedynie ogólnie senat jako organ odpowiedzialny za ocenę funkcjonowania uczelni oraz określają ogólne zasady dotyczące jakości programów i okresowej oceny nauczycieli akademickich. Zob. rozdział 10.2. – Zapewnianie jakości kształcenia w szkolnictwie wyższym.

Uczelnie tworzą na ogół stanowiska pełnomocników (np. pełnomocnika rektora ds. jakości), komisje i / lub biura ds. jakości i określają wymagania kwalifikacyjne dla członków komisji i pracowników biur. W skład komisji ds. jakości wchodzą na ogół nauczyciele akademiccy, pracownicy administracyjni oraz studenci i doktoranci. Etatowymi pracownikami biur ds. jakości są na ogół pracownicy administracyjni. Osoby odpowiedzialne za monitorowanie jakości wykonują różne zadania związane z projektowaniem, wprowadzaniem, monitorowaniem i doskonaleniem wewnętrznego systemu zapewniania jakości oraz realizacją procesów zapewniania jakości, włącznie z monitorowaniem, przeglądem i doskonaleniem programów studiów.

Kadra zajmująca się doradztwem zawodowym i pomocą psychologiczną 

Zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (z późn. zm.) uczelnie mogą tworzyć akademickie biura karier, ale przepisy nie określają zadań ani wymagań kwalifikacyjnych dla kadry prowadzącej doradztwo zawodowe.

Zakres obowiązków pracowników wynika z następujących zadań, jakie ustawa określa dla akademickich biur karier: 

• dostarczanie studentom i absolwentom studiów informacji o rynku pracy i możliwościach podnoszenia kwalifikacji zawodowych; 

• zbieranie, klasyfikowanie i udostępnianie ofert pracy, staży i praktyk; 

• prowadzenie bazy danych studentów i absolwentów uczelni zainteresowanych znalezieniem pracy; 

• pomoc pracodawcom w pozyskiwaniu odpowiednich kandydatów na wolne miejsca pracy oraz staże zawodowe;

• pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy.

Wymagania kwalifikacyjne dla tych pracowników określają samodzielnie poszczególne uczelnie. W biurach karier na ogół pracują zarówno osoby posiadające formalne kwalifikacje w zakresie doradztwa zawodowego, jak i inni pracownicy administracyjni. Formalne kwalifikacje doradcy zawodowego uzyskuje się po ukończeniu studiów lub studiów podyplomowych z zakresu doradztwa zawodowego. 

Przepisy dotyczące szkolnictwa wyższego nie odnoszą się bezpośrednio do pomocy psychologicznej. Uczelnie zapewniają takie wsparcie zgodnie ze swymi regulacjami wewnętrznymi. Uczelnie utworzyły uczelniane lub międzyuczelniane poradnie, centra lub punkty pomocy psychologicznej i zatrudniają w nich psychologów i psychoterapeutów, dla których wymagania kwalifikacyjne są określone w przepisach dotyczących zawodu psychologa i opieki psychiatrycznej. Osoby te prowadzą indywidualne lub grupowe konsultacje oraz zajęcia psychoterapeutyczne dla zainteresowanych studentów lub pracowników.

Warunki pracy pracowników niebędących nauczycielami akademickim

Zgodnie z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce pracowników uczelni niebędących nauczycielami akademickimi (podobnie jak nauczycieli akademickich) zatrudnia się na podstawie umowy o pracę. 

Zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r., Kodeks Pracy (z późn. zm.) czas pracy tej grupy pracowników wynosi 8 godzin dziennie i średnio 40 godzin tygodniowo. 

Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce określa ogólne zasady wynagradzania pracowników uczelni. Są to m.in.: 

• wymóg ustalenia warunków wynagradzania w zakładowym układzie zbiorowym lub regulaminie wynagradzania;

• składniki wynagrodzenia; składniki stałe: wynagrodzenie zasadnicze i dodatek za staż pracy; składniki zmienne: dodatek funkcyjny, dodatek zadaniowy, wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i nadliczbowe, dodatek za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych, premie i inne dodatki przewidziane w układzie zbiorowym lub regulaminie pracy; oraz nagrody jubileuszowe z tytułu wieloletniej pracy.

Nie istnieją natomiast specjalne przepisy dotyczące wysokości wynagrodzeń dla pracowników niebędących nauczycielami akademickimi. Minimalne wynagrodzenie tej grupy wyznaczają ogólnie obowiązujące przepisy, a siatkę wynagrodzeń dla poszczególnych stanowisk określają wewnętrzne regulacje uczelni.

Jak wspomniano wcześniej, przepisy dotyczące szkolnictwa wyższego nie regulują wieku emerytalnego pracowników uczelni. Nie wprowadzają też specjalnych rozwiązań dotyczących przechodzenia na emeryturę pracowników niebędących nauczycielami akademickimi. Podobnie jak do pozostałych pracowników, do tej grupy stosuje się ogólne przepisy emerytalne, zgodnie z którymi wiek emerytalny wynosi co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn (ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z późn. zm.).